BOERENZWALUW, HUISZWALUW en OEVERZWALUW
DE MEESTE FOTO'S ZIJN TE VERGROTEN DOOR ER OP TE KLIKKEN, VAAK TOT 2x TOE.
Het is april en de Boerenzwaluw laat luidkeels horen, door een riedel te zingen/fluiten, dat hij terug is van zijn overwinteringsplek.
"Overal" landen mannetjes, want zij arriveren als eerste en zoeken naar een geschikte nestlocatie.
Zo, dat hebben we toch maar weer gefikst: een vlucht van 7 à 8000 km vanuit een zuidelijk/centraal Afrikaans land, zoals Angola. Dat zo'n klein vogeltje dat elk jaar weer doet. En ze vliegen eind september ook weer terug (ook de geboren jongen dus hè). Ze vliegen overdag en rusten en foerageren ook regelmatig een dag, maar desondanks is dit bijna niet te bevatten ...
Op de achtergrond zie je overal het groen van gras. Ze houden van een open agrarische omgeving met weiden, water met duikers en bruggetjes, schuren en stallen, kortom het platteland. Vandaar de naam: Boerenzwaluw. Een plek, waar ze ongehinderd, laag in de lucht, op insecten kunnen jagen en veilig kunnen nestelen.
Na zo'n lange vlucht moet je even wat rek- en strekoefeningen doen.
Wanneer de vrouwtjes arriveren, is het tijd voor de mannetjes om zich weer te laten horen...
... maar vooral om zich te laten zien. Bovenal moeten de staartveren getoond worden. De vrouwen beoordelen de lengte van de zijpennen en of de witte staartvlekken wel gaaf en helder zijn. Zijn die niet mooi wit, dan betekent dat waarschijnlijk dat parasieten daar gulzig bezig zijn geweest en die parasieten kunnen dan een gevaar zijn voor het nageslacht. Met die vlekken zit het hier wel goed, maar die zijpennen zijn wellicht te kort. Hou me ten goede, ik ben geen zwaluw ...
Hier mist een zijpen, dus dit mannetje gaat het ook niet worden. Hij zag dat, volgens mij, wel aankomen ...
Deze voldoet aan alle criteria. Ziet er ook sterk en gezond uit, die gaat het maken ...
Waarom hij door haar afgewezen wordt? Geen idee. Hij snapt het ook niet en gaat er vandoor, een toontje lager zingend.
Dit vrouwtje heeft ook nog geen haast, zij weet wanneer de tijd rijp is.
Ze krabt zich nog maar eens achter het oor ...
Deze mannetjes wachten gespannen af.
Ook al heeft zij haar keuze gemaakt, wil dat nog niet zeggen dat zij doet wat hij wil ...
Hij: kom op zeg, voordat je het weet is het september ...
Ook bij een tweede overleg worden zij het niet eens ...
Tijd genoeg: vindt zij.
Elders: overal hetzelfde verhaal; zij weet wanneer wat te doen ...
Als fotograaf vond ik het een uitdaging dit goed vast te leggen, maar ik ben zeker tevreden met het resultaat. (Maar hij heeft daar niks aan.)
Dat is toch genieten: die tronies. Verzin het zelf maar ...
De volgende dag ...
Moet je haar zien kijken ...
Zij was dat nodeloos gedoe en gesteggel zat, ging er vandoor. Daar sta je dan met open mond, haar moedeloos nastarend ...
Soms gebeurt het meteen na 8000km en 3 seconden, gedreven door haar "cyclus" ...
Daarna is er serieus werk aan de winkel; er moet een nest gemetseld worden met modder.
Af en toe een vezel geeft extra sterkte aan het nest; fungeert als een soort wapening. Laat die "boertjes" maar los ...
Ook de Huiszwaluw (links) is druk doende om geschikte modder te vinden voor het nest.
Even een uitstapje naar de Huiszwaluw
Ook de Huiszwaluw heeft overwinterd in landen ten zuiden van de Sahara. In tegenstelling tot de Boerenzwaluw zie je ze vaak in grotere groepen bij elkaar. En ze broeden naast elkaar in kolonies, zoals we later zullen zien.
Ze bouwen hun nest aan de buitenkant van schuren en huizen aan overhangende dakdelen. Hier zie je het prille begin.
Een Huismus is een vijand van de Huiszwaluw, omdat die een bijna-af-nest nog wel eens wil kapen. Maar die kreeg hier geen kans, vanwege de saamhorige kolonie.
Hier is een zwaluw aan het proefzitten; even proeven of de maat goed is. Maar hij moet nog wel even door. De buren zijn al klaar.
Gelukkig is er modder in overvloed voor de nesten.
3 à 4 weken later zijn er jongen (En zie die aaneengesloten rij nesten)
En meteen weer weg voor een nieuwe maaltijd.
De richtpunten zijn duidelijk. Het komt wel goed met die Huiszwaluwen.
Ook de OEVERZWALUW nestelt in de buurt.
Oeverzwaluwen brengen de winter door in de warme Sahellanden van Afrika. In april keren ze naar ons terug en gaan ze op zoek naar open landschappen met nabijgelegen water en steile, bij voorkeur leemhoudende, zandwanden waar ze hun nest kunnen uitgraven. Deze wanden kunnen zowel natuurlijke oeverwanden zijn als door de mens gemaakte exemplaren.
Als ze een geschikte wand gevonden hebben, claimen ze een plek ...
... vaak dicht bij elkaar, want het zijn echte sociale vogels.
Vervolgens wordt er een gang gegraven die soms wel een meter lang is. Aan het einde van deze gang bevindt zich een eenvoudig nest, vervaardigd uit stro, hooi en andere natuurlijke materialen.
Als de nesten klaar zijn wordt er gebroed. De mannetjes komen regelmatig ongeduldig informeren hoe het er mee staat ...
Een week of 4 later zijn meerdere jongen groot genoeg om naar de gangopening te komen.
Hier lijkt een ouder een plaagbeweging te maken, maar uiteindelijk komt het goed.
Soms kost het de ouders moeite om elkaar te ontwijken in hun ijver.
Hier kun je toch uuuuren naar blijven kijken.
Verschillende momentopnames van hetzelfde nest (collages dus).
Eind juli waren alle jongen wel uitgevlogen.
Deze wand heeft weer een nieuwe generatie Oeverzwaluwen voortgebracht.
TERUG NAAR DE BOERENZWALUW
Op een veilige plek in een boerenschuur. Let ook eens op het nest zelf.
Deze jongen kunnen elk moment uitvliegen.
Het toetje is dit keer een vlieg. Meestal worden er per keer een tiental muggen aangeboden. Het hoofdmenu bestaat voor 90% uit muggen, die zij al vliegend uit de lucht plukken.
Het zijn ware stuntvliegers; de jongen worden in de vlucht gevoerd. Dus dat bekje moet op tijd los.
Onverzadigbaar
Ook als er maar even een volwassen zwaluw in de buurt komt, dan reageert dat bekje.
Er gaat geen tijd verloren, pa vliegt meteen weer door.
Muggen zijn behoorlijk voedzaam, zo te zien.
Zij kijken er ook weer reikhalzend naar uit.
Dit was wat ver weg, maar toch mooi om te zien. En voor wie van de vijf kies je dan?
Dit jong is er helemaal klaar mee, deed zijn bek niet meer los. Vond dat-ie onderhand wel voor zichzelf kon zorgen.
Het is eind september en is de hele familie opgetrommeld om te vetrekken naar het winterverblijf in Angola of daaromtrent!
Een neefje zag het en werd al moe bij de gedachte. Kunnen we niet gewoon hier blijven; dat kan toch vanwege de klimaatverandering? Elk nadeel heeft zijn voordeel ... van maar liefs 16000km ! Een retourtje hè.
Maar ik heb dit neefje ook niet meer gezien. Het komend jaar misschien weer.
Een andere pagina bezoeken kan natuurlijk ook, via de knoppen hieronder of helemaal bovenaan.