Koning Winter compleet met een kroon van ijs  (spontaan gevormd door ijs net boven het water)

Het viel mij op dat Koning Winter geen baard had, dus ging ik daar naar op zoek en dacht deze hier gevonden te hebben.

Maar dat zit toch even anders:

Dit is IJshaar, een zeldzaam natuurverschijnsel, wat kan ontstaan op dood hout van vooral Beuken, als de temperatuur zo'n 1 tot 4 graden onder nul is. Voorwaarde is verder, dat er een schimmel actief is, die het hout verteert. Bij dit proces komt er onder andere water vrij, dat door de fijne poriën in het hout naar buiten wordt geperst omdat de temperatuur in het hout hoger is dan de buitentemperatuur. Dat poriewater bevriest meteen na buitenkomst tot heel fijn IJshaar. Als de temperatuur verder daalt, dan wordt de schimmel inactief en stopt het proces. De schimmel die steeds bij microscopisch onderzoek werd aangetroffen is het Rozeblauwig Waskorstje. Al met al heel bijzonder ... 

Toen ik mijn eerste foto's maakte van dit fenomeen in 2006 wisten noch meteorologen noch mycologen, hier in Nederland wat het was.

Met mijn foto's is men op zoek gegaan naar een verklaring. Men vond een sluitende verklaring in een artikel van Gerhart Wagner uit 2005 in het

"Schweizer Zeitschrift für Pilzkunde". Wagner zag voor het eerst een relatie met een schimmel en deed daar proeven mee.

Hier zie je het dunne IJshaar uit het hout komen.

Misschien is dit wel, op de achtergrond, het Rozeblauwig Waskorstje, de schimmel die verantwoordelijk is voor IJshaar. Zo ziet het er ongeveer uit (er zou iets meer "paarsblauw" in moeten zitten en wat gladder moeten zijn, maar ja bij vorst ...). Bij het IJshaar zelf zie je nooit de korstzwam, want die schimmeldraden zitten dan in het hout.

Het is altijd weer anders.

Tijdens het fotograferen viel er korrelsneeuw, een ander fenomeen. Het is witte ondoorzichtige korrelneerslag van ijsdeeltjes. Dit kan ontstaan bij temperaturen rond het vriespunt als ijskristallen in de atmosfeer botsen met onderkoelde waterdruppels.

Dit is draak Gelre, waar Gelderland zijn naam aan dankt. Door koning Winter hier zichtbaar gemaakt.

Die draak zwom elke nacht een rondje door de slotgracht van het kasteel ...

Dit zal de bonkige dappere ridder Wichard van Pont zijn, die de draak versloeg.

De officiële naam van dit ijs is dubbeltjesijs. Het deed mij meteen denken aan de verdronken stad Atlantis.

Trump lijkt, mogelijk geïnspireerd door een vergelijkbare afbeelding, soortgelijke ideeën te hebben voor "zijn nieuw te creëren futuristisch Gaza". Gelukkig heeft-ie dat project wel op het land bedacht.  

Dubbeltjesijs ontstaat doordat er een gasbel, geproduceerd door b.v. rottende planten op de bodem, tegen de onderkant van het ijs blijft hangen. Als het dan weer gaat vriezen komt er nieuw ijs aan de onderkant bij en wordt de bel platgedrukt. Dus hoe meer lagen platgedrukte bellen, hoe dikker het ijs.

    Zo bepaalde men vroeger of het ijs dik genoeg was. De regel was: twee "dubbeltjes" onder elkaar kan een jongen dragen en zes "dubbeltjes" een paard.      Ik weet niet of dat altijd goed afliep ... 

Dit lijkt meer op een flipperkast.

Hier is geen sprake van af en toe een bel, maar van een compleet gasveld à la Slochteren. Het zijn waarschijnlijk ook methaangasbellen, brandbaar aardgas dus. Bijna in mijn achtertuin... Als het niet vriest, komen die bellen spontaan in de atmosfeer. Dit broeikasgas draagt sterk bij aan de opwarming van de aarde. Niet alleen de mens is hier verantwoordelijk, maar ook de natuur zelf, zoals b.v. het Baikalmeer in Siberië, dat veel methaan uitstoot. Laat Poetin zich daar maar eens druk over maken. Maar nogmaals, het gebeurt ook bij ons! Als we niets doen, warmt de aarde verder op en smelt ook het permafrost, waardoor heel veel meer moeras ontstaat. Zo'n 20% van het landoppervlak van het noordelijk halfrond bestaat uit permafrost. Moeras stoot aanzienlijke hoeveelheden broeikasgassen uit in de atmosfeer, door rottende planten. Dat versnelt alles... Persoonlijk hou ik meer van warmte dan van kou, maar dat zal geen goede graadmeter zijn ...   

Hang dit aan de muur en je hebt een "conversation piece", een ijsbreker dus ...               Bedenk wel: © Will ...

Ik wist het altijd al: mammoeten groeien gewoon aan een boom. Deze is bijna "rijp", mist alleen nog één voorpootje rechts. Je ziet al waar dat pootje komt.

Hier een hele kudde baby-mammoeten. De slurf zit telkens rechts. Deze kunnen spoedig zonder stamboom, die gaan er zo vandoor ...

Die vinden hun weg wel in de IJstijd ..

Dit is een vrek uit de tijd van Dickens. Hij heeft zo'n ouderwetse slaapmuts op met een grote kwast aan zijn linker kant. Hij steekt zijn tong naar ons uit en heeft daaronder een knappe sik. Maar dat je allemaal allang gezien natuurlijk ... 

Het is binnenkort weer carnaval. Het masker hangt al klaar.

Het komt tegenwoordig steeds minder voor, dat je door de sneeuw het bos niet meer ziet.

Besneeuwde jonge dennen transformeren in allerlei taferelen ... Er hangt ook wat grondmist tijdens de laatste avondzon.

Hier: Het meisje en de witte leeuw (op de voorgrond samen knuffelend) zijn goede vrienden en trekken samen de wereld in. Een wat oudere leeuw draagt hun bezittingen.

(Later ontdekte ik, dat er werkelijk zo'n verhaal bestaat. Althans het is een film: "Mia en de witte leeuw Charlie".  Dus geloof het nou maar, wat ik je  allemaal verder voorschotel ... Die andere leeuw zijn ze vergeten in de film, denk ik)

Ik zie hier duidelijk een bepakte soldaat achter een zwaar machinegeweer zitten. 

Om dit wapen te kunnen bedienen, zijn kennelijk 2 soldaten nodig ... Ik ken al dat wapentuig niet, maar het is in ieder geval zwaar geschut.

Ik zag ook vredige beelden.             Maria zit geknield bij de kribbe en kijkt teder naar haar kindje, met Jozef zittend op de achtergrond. De ster zorgt voor intiem licht. 

Hier lijken 2 knuffels te zijn neergelegd: een teddybeer plat op zijn buik en een achteroverzittende pop. Dat is weer eens wat anders dan wierook en mirre.

Een oude sneeuwblinde haas wordt behoedzaam op sleeptouw genomen, door zijn trouwe huisdieren.

Het bewijs ...

Of:      Haas laat zijn huisdieren uit en moet flink aanpoten om ze bij te houden.

Lang lang langlaufster "Twiggy".

Hierboven waren duidelijk onverwachte dingen te zien. (Het zijn allemaal echte foto's; er is niks aan "gesleuteld".) IJshaar is bij sneeuw juist heel moeilijk te onderscheiden.

Onder dezelfde weersomstandigheden waarbij IJshaar ontstaat, kan ook Rijp voorkomen. Voorwaarde is wel, dat er een hoge luchtvochtigheidsgraad is. Dat werkt overigens ook voordelig voor IJshaar.

Rijp vormt zich wanneer waterdamp in de lucht direct overgaat in ijskristallen, zonder eerst vloeibaar te worden. Dit gebeurt wanneer de damp in contact komt met bijvoorbeeld takken die onder het vriespunt zijn afgekoeld. Kenmerkend zijn die stekelige vormen. 

Hier stond ik me, blij verbaasd, te vergapen aan iets, wat ik nooit eerder had gezien: Ruige Rijp op ijs, en maar meteen een paar duizend vierkante meter ... Hele grote bladvormige kristallen. Onvoorstelbaar mooi !!!

Ruige Rijp ontstaat als de temperatuur flink onder nul daalt (meer dan -8C) en er hele fijne waterdruppeltjes in de lucht zitten (mist). Zodra die onderkoelde waterdruppels ergens tegenaan botsen (in dit geval tegen het ijs) bevriezen ze en ontstaan er mooie grote kristalstructuren.

Een dag later ging de boel samenklonteren en ontstonden er prachtige harde ijskristallen aan de uiteinden van die "blaadjes", en dat werd een paar dagen later alleen maar mooier. Maar om dat te zien, moet je wel plat op het ijs ... In ieder geval de fotograaf. Jullie hebben mazzel.

Op de vierkante centimeter ...

De Scholekster zakte er tot z'n enkels in weg en kon mijn enthousiasme niet delen.