VAN STRONTVLIEG TOT EDELHERT herfst 2013
DE MEESTE FOTO'S ZIJN TE VERGROTEN DOOR ER OP TE KLIKKEN
NOG EVEN DE ZOMER AANGETIKT
Zomaar een bosje bomen.
Zomaar een bosje takken ... Nee, we staan er niet bij stil, maar dit is heel bijzonder! Deze "takken" zijn onderdeel van het skelet. Het is bot, dat elk jaar wordt afgestoten en ook weer opnieuw aangroeit. Het gewei is hier weer compleet. Voor die groei zijn bloedvaten nodig, die voor het transport zorgen van voedings- en afvalstoffen. Die aderen lopen tussen het bot en de nu nog aanwezige "fluwelen" bast. Het gaat om het bot; de bloedvaten en de zachte bast kunnen weer gemist worden.
Die "fluwelen" buitenlaag sterft af en gaat jeuken. En als het jeukt, dan wil je krabben. Hier bieden bomen een uitkomst. Dit wordt het vegen van het gewei genoemd.
Het werkt, de vellen hangen er al aan.
Hier zijn ook nog bloedsporen aanwezig. Na een paar dagen zal de bast compleet zijn weggeveegd.
Voor het burlen is het nog te vroeg; de houding is goed, maar er komt geen burl uit. De bronst begint pas de tweede helft van september.
Die kleine kijkt hem bewonderend na; hij vindt hem stoer en cool.
Mannetje Huismus kijkt jaloers ...
... naar die "kleine", die nog steeds lekkere hapjes krijgt toegestopt.
Een van de grootste snoepers: de Honingbij. Maar hij, pardon zij, is niet zelfzuchtig; zij geeft er wat voor terug ... Het zijn overigens bijna altijd vrouwen, in het dierenrijk, die het meeste werk verzetten. Mannen zijn (noemt men) darren ... We hebben het over bijen hè.
De Citroenvlinder eet ook niet suikervrij, maar dat-ie er nou zo dik van wordt ...
Wél breed!
Uitbuiken doet-ie onopvallend als een blaadje.
Zo vaak zie je geen geel vlindertje. De naamgever was kennelijk ook confuus; hij noemde deze de Oranje Luzernevlinder.
Gaudí is o.a. geroemd om zijn mozaïeken. Pure plagiaat; hij had minimaal aan bronvermelding kunnen doen!
Dagpauwoog (ook mozaïek; het zijn allemaal kleine schubjes).
Kleine vos, uitgevoerd in mozaïek !
Ook van onderen.
Heivlinder Bekleed, zoals alle vlinders, met mozaïek. Dat is ook het criterium: een "vlinder" zonder schubjes in de familie, mag zich geen vlinder noemen !
Zandhagedis (v) Jawel: mozaïek ! Nee geen schubjes.
En wat denk je van het oog van de Regendaas!
Hij ziet met één zo'n bolletje net zo veel als wij met ons compleet oog. En kijk eens hoeveel bolletjes die gast heeft ... Willen wij de natuur evenaren in zien, horen, ruiken, vliegen, om maar een paar dingen te noemen, dan hoeven we ons, de eerste honderd jaar niet te vervelen.
Mozaïeken kunnen we al ...
Dit zijn geen ogen, het is ook geen mozaïek, dit is het Groot Dooiermos.
Als je goed zoekt, dan vind je het, want het is niet kieskeurig, het groeit overal: op beton, natuursteen, levend en dood hout enz.
Op mijn auto heb ik het nog niet gezien. Sommigen beweren, dat dit wel gaat gebeuren, maar die roddelen wel vaker ...
Grote rupsendoder Volwassen is-ie vegetarisch en gek op stuifmeel van b.v. de Struikheide. Maar voordat zij een eitje legt vangt ze een rups, en brengt die naar het nestholletje in het zand. Als Rupsendodertje dan geboren wordt, is-ie van groeizaam eiwit voorzien ...
Deze Goudoogdaas probeert bij bloed te komen (nee, dit is niet mijn hoofd). Alleen vrouwtjes doen dat, om haar eitjes van proteïne te voorzien (net zoals muggen). Niet alleen werken vrouwtjes hard, ze zijn ook uitgesproken hinderlijk voor ons ... darren eigenlijk ... Ook visueel kun je damesvliegen van herenvliegen onderscheiden: bij de mannetjes raken de ogen elkaar, op 'n haartje na. Hier kunnen heel wat meer haartjes tussen.
Zweefvlieg op Stalkaars.
Winterkoning, nog een jonkie
Vink (m)
Verdorie, die vogel zit er weer ...
Zie je de Wolf weer misschien?
Nee, daar blijven, niks te zien !
Nou ja, chagrijn ... had toch gekund, 't is volle maan.
Ook herten laten zich wel eens aansporen bij volle maan. Dus ben ik maar weer eens gaan kijken, je weet maar nooit ...
Ik zag eerst alleen maar jonge mannetjes.
Ook zij zijn nog te jong voor de bronst.
Dit is een kanshebber plaatshert (heerser over de bronstroedel).
Zeker rivalen t.z.t., maar de messen zijn nog niet geslepen ...
Hinden zijn altijd nieuwsgierig, maar ze hebben nog geen oog voor het hert.
Hij is er wel klaar voor, maar zij bepalen het moment ...
Hier is een jonge mannelijke verkenner embedded ...
Voorlopig dan maar, een beetje knorrend, op en neer drentelen.
Of stiekem, van achter een boom, een schalkse blik werpen ...
De kikkerproef is voorlopig niet nodig ...
En dat ben ik ze gaan vertellen.
Eerst bleven ze op afstand, maar er bleek geen stroom op te zitten ...
... en zaten we al gauw tête-à-tête, gezellig in de modder.
Deze viel op, door die gele kleur.
Hij keek me na, totdat ik uit het zicht verdween en vroeg zich af, hoe ik thuis ontvangen zou worden, met al die modder aan mijn kleren (Ik heb hem later maar niet verteld, dat ze zich geel en groen had geërgerd.)
Continuing story: De Daltons van de Delta.
Met dank aan het Eendenkroos.
Imponeren in optima forma. Of toch een zwaan met Brabantse poffer ?
Zwarte Heidelibel
Ze vliegt daarna direct naar het water, om haar eitjes af te zetten.
Steenrode Heidelibel
Blauwe Glazenmaker (echt waar).
Paardenbijter (m)
Paardenbijter (v)
Deze libel dankt zijn naam aan het feit, dat hij/zij vaak bij paarden wordt gezien. Paarden hebben vaak last van insecten, en die lust-ie rauw ...
Als hij die beestjes wegplukt, lijkt het of hij het paard bijt, voilà ...
Het is 31 augustus 2013, en ik sta vroeg op voor een nieuwe uitdaging: de snelheid van de vleugels van libellen weergeven ...
Dus: het lichaam strak en scherp, en de vleugels als een schim ...
Het is onvoorstelbaar, zoals zo'n beestje vliegt. De helikopter is hier vanaf gekeken, maar kan er niet aan tippen ...
Ook aerodynamisch ziet het er goed uit.
Wij kunnen de vleugels van vliegtuigen veranderen door wat met kleppen te spelen; oké we vallen niet naar beneden ...
... maar je schaamt je toch, als je zegt dat je kunt vliegen wanneer je dit ziet!
Vastleggen is één ding en al moeilijk zat. Namaken? Dat blijft voorlopig klungelen, vrees ik.
SEPTEMBER 2013
Maar hij moet ook af en toe rusten en zorgen voor nageslacht.
Kenmerkende tekening van de Paardenbijter. Vrouw
Man
Ik verbaas mij altijd weer over de hoeveelheid oog van zo'n beestje. Waar wij haargroei hebben, hebben zij oog (op de kop dan hè). 'n Mens heeft in elk oog één lens, zij hebben er duizenden !
Steenrode Heidelibel
Proberen zij nou samen zo'n besje te plukken ?
Langpootmuggen leven slechts enkele dagen als volwassen mug. Ze wonen lang als larven (emelten) onder de grond en die larven vreten bovengronds alles op wat groen is. Ze zijn niet erg geliefd bij boeren, wel bij vogels, dus ze mogen wel opschieten met die voortplanting ...
Op de heide, aan de rand van het bos, zien we nu af en toe dolende herten; de kriebels beginnen ...
Het Wild Zwijn krijgt haast want de rust is zo voorbij.
Het is duidelijk te zien: deze bull bereidt zich voor op de bronst. Die blik duldt geen rivalen.
Bullseye (och 'n bruggetje naar de Daltons van de Delta)
Als je andere zwanen ziet, dan moet je die in ieder geval proberen te verjagen, als papa zwaan zijnde. En dat geeft altijd spektakel; er komt veel (zichtbare) energie aan te pas ...
Dit is geen lopen, maar sprinten over water. Ja de Usain Bolt met extra vleugels ...
Als die "indringers" zijn gevlucht, dan kun je relaxt terug surfen.
Uitdobberen en op adem komen.
Daarna natuurlijk even "vlaggen" ...
... én waardering en genegenheid zoeken bij je eega.
Het hart, als liefdessymbool, hebben zij bedacht !
De jonkies doen het hier even rustig aan.
Dat "vlaggen" wat pa deed, is interessant en dat wil je navolgen.
Vliegen ook wel, maar dat is nog net te vroeg ...
Dus neemt pa zelf maar weer de benen, om het "gevaar" te verjagen ...
De indringster (in dit geval) wordt verjaagd, door flink in haar rug te pikken.
Daarna terug naar het gezin, met een feilloze glijlanding.
Zwermen Spreeuwen maken allerlei figuren in de lucht. Maar er zit meer in de lucht op de Veluwe, in de tweede helft van september ...
Burlen en
flemen,
dat zijn de belangrijkste bezigheden van de herten nu. Nou ja, op één ding na dan ...
Flemen behoeft waarschijnlijk wat uitleg: een hert o.a. beschikt over het orgaantje van Jacobson. Door de mond open te doen, eventueel de bovenlip op te trekken kunnen geuren makkelijker bij dat orgaantje komen. Hij kan hier veel preciezer mee ruiken, dan toch al met zijn goede neus. "Jacobson" ruikt b.v. of een hinde bronstig is.
Deze heeft al wat geruzie om de meisjes achter de rug, zo te zien. Hij mist een stukje van zijn oor en een kleine stang van het gewei.
Voor een beetje modder haalt hij zijn neus niet op. Sterker nog: hij gebruikt het als make-up om de vrouwtjes te verleiden, zij schijnen dat te waarderen ...
Zo sta je toch in de kijker. Hoe aantrekkelijk kun je zijn ...
Niet iedereen is onder de indruk.
Moeder en kind hebben vooral oog voor elkaar.
Sterker nog: zijn afhankelijk van elkaar !
Deze krachtpatser heeft geen modder nodig.
Mooie warme kleuren zo, bij 'n lage zon.
Het is eind september en andere fenomenen trekken de aandacht.
Porseleinzwam (zo wit als een zwaan).
Doolhofzwam
Ook zo'n zwam, die "alleen" van onderen interessant is...
Dus nog maar verder door de knietjes.
Toch geweldig om te zien; ik kan me hier volledig in verliezen ...
De bronst is voorbij, hij kan weer rustig grazen ...
... en kijkt tevreden achterom ...
(De Daltons van de Delta namen met zwier afscheid van de herfst).
Ja, kijk maar naar mijn broer Joe ...
Toen Joe het opgaf, nam Jack het over.
Maar die Adonis, verkoos al snel charme boven passie ...
De volgende dag, bij stralend weer, toonde adhd-er Averell zijn frivole zwemkunsten.
En alles zat daarna, nog op zijn plek.
Hoewel ...
De Soepganzen, die alles gezien hadden, waren beduusd ...
... onderste boven zelfs.
Omdat die Soepganzen alles zagen, werd een van de Daltons die toilet ging maken, discreet afgeschermd.
Soepganzen zijn eigenlijk verwilderde Boerderijganzen. Die werden vroeger gehouden voor dons, eieren en als bewaking.
De mens is ca 1500 voor Christus met de domesticatie van ganzen begonnen; de Grauwe gans is de wilde voorouder.
Dit is 'm, de Grauwe Gans. Hij dacht: "Wegwezen, voordat ze me weer temmen en helemaal wit maken...
De hond werd, als eerste wild dier, gedomesticeerd in 15000 voor Christus, de koe en het varken zo'n 7000 jaar later. In de Middeleeuwen zag de mens ook wel brood in Knobbelzwanen; je kon ze doorfokken op sneeuwwit dons van de kleintjes. De pullen van de oerzwaan zijn behoorlijk bruin, maar er waren ook minder bruine kuikens en die moest je later dan weer als paar selectief koppelen, koppelen ... selectief koppelen ...
Knobbelzwanen worden al lang niet meer commercieel gefokt, dus alles wat we in het vrije veld zien is wild. Maar kijk eens naar het verschil in kleur van Joe, Jack en Averell ! Die witte jonkies van nu, hebben nog steeds "tamme genen" in zich. De ouders zijn altijd sneeuwwit, zoals ge ziet !!!
Hij lijkt ons te smeken, het fokken van zwanen aan hem over te laten!
AAN HET VERVOLG WORDT GEWERKT